وقتی بازی برای تیم ملی یک افتخار و مسئولیت ملی نیست
روز گذشته فدراسیون فوتبال اطلاعیه ای صادر کرد که در آن از دلایل عدم حضور یک تعداد بازیکنان مستقر در خارج و داخل کشور در تیم ملی توضیحات داده است. با اینکه تحولات خاور میانه باعث شده تا یک تعداد بازیکنان مستقر در خارج از کشور برای رسیدن به محل مسابقات به مشکل مواجه شوند، اما این تنها دلیل برای انصراف بازیکنان نبوده است. مثلا اویس عزیزی بدون هیچ دلیلی از حضور در تیم ملی منصرف شده است و فدراسیون در مورد توفی سکندری گفته است که وی بارها در چند ماه اخیر از حضور در تیم ملی ابا ورزیده است. نکته قابل توجه این است که از رامین صافی نیز برای حضور در تیم ملی دعوت شده است، اما وی به دلیل مشکلات فامیلی از حضور در تیم ملی امتناع کرده است. باید به یاد داشته باشیم که دلیل انصراف یک تعداد زیاد بازیکنان مشکلات خاور میانه، مشکلات فامیلی و مصدومیت عنوان شده که می تواند دلایل اصلی عدم حضور آنها در تیم ملی نباشند. برغم ادامه حملات رژیم اسرائیل و آمریکا به ایران و پاسخ متقابل ایران، مسیرهای پرواز در خارج این منطقه باز هستند و پروازها از اروپا به سمت هند و میانمار انجام می شوند.
دلیل اصلی عدم حضور بازیکنان در تیم ملی به بی برنامگی و ضعف مدیریتی فدراسیون فوتبال ارتباط دارد. همان طور که در اطلاعیه فدراسیون نیز دیده می شود، در شرایط عادی حضور در تیم ملی یک افتخار و مسئولیت است که هر بازیکن فوتبال آرزوی رسیدن به آن و پوشیدن تیم ملی کشورش را دارد. زمانی که بازیکنان که سال ها در تیم ملی حضور داشته اند با بهانه های مختلف از حضور در تیم ملی امتناع می کنند، این نشان می دهد که بازیکنان حضور در تیم ملی فوتبال افغانستان را یک افتخار نمی دانند. در واقع، بر عکس این موضوع هم صدق می کند زیرا با مدیریت ضعیف که در فدراسیون وجود دارد، بازیکنان احساس می کنند حضور آنها در تیم ملی با این شرایط، به شهرت آنها منحیث یک بازیکن ضربه می زند. از طرفی، بازیکنان شاید به این نتیجه رسیده باشند که افغانستان هیچ گونه شانسی در دو مسابقه آتی مقابل میانمار و سوریه ندارد و آماده گی لازم برای روبرو شدن با این دو حریف گرفته نشده، لذا نمی خواهند جزء یک سناریوی سراسر باخت باشند.
فدراسیون به جای اینکه بازیکنان را برای انصراف از تیم ملی مقصر بداند، باید روی این موضوع غور کند که چرا شرایط ایجاد شده که بازیکنان دیگر حضور در تیم ملی را یک مسئولیت و افتخار نمی دانند. رهبری فدراسیون باید این را درک کند که شرایط تیم ملی غیر مرتبط با شرایط عمومی مدیریتی در فدراسیون فوتبال نیست. زمانی که بازیکن حتی غذای کافی برای خوردن ندارد، زمانی که فدراسیون نمی تواند یک محل مناسب برای میزبانی از مسابقات خانگی افغانستان تنظیم کند، زمانی که بازیکنان در سفرهای تیم ملی با مشکلات زیادی در دریافت ویزا، پرواز، تمرینات و محل بود و باش شان مواجه می شوند و هر روز سخن از اختلاس، فساد و اتلاف حقوق بازیکنان و کارمندان فدراسیون می رود، بازیکن نمی تواند بی تفاوت باشد. بازیکن چگونه بر رهبری فدراسیون اعتماد کند زمانی که سوالات زیادی از سوی جامعه ورزشی در مورد نحوه رهبری فدراسیون و انتخاب مربیان و بازیکنان وجود دارد؟
اینها سوالات اساسی هستند. رهبری فدراسیون باید بداند که مشروعیت ندارد. داشتن یک مکتوب از سوی فیفا که از روی مجبوریت و تنها به هدف رفع خلاء مدیریتی در فوتبال افغانستان صادر شده، به معنی مشروعیت رهبری فدراسیون نیست. زمانی که کمیته اجرائیه در تبانی با کارگر و زدران تنها در قسمت افزایش معاش خود کار می کنند و زمانی که معاش کارمندان برای سال ها پرداخت نمی شود، نمی توان توقع داشت که بازیکنان دعوت شده به تیم ملی مانند سرباز رفتار کنند و تنها افتخار و مسئولیت ملی در ذهن شان باشد. افتخار ملی زمانی ارزش دارد که مدیران ورزشی اهداف ملی و غیر شخصی داشته باشند و بازیکن احساس کند که برای مردم خود بازی می کند و عرق ریزی و کوشش او توسط مدیران ضعیف فدراسیون ضرب صفر نمی شود.
