چرا ابومسلم نتوانست به مرحله گروهی لیگ چلنج آسیا صعود کند؟
در تنها مسابقه که برای ابومسلم برای صعود به جام چلنج آسیا در نظر گرفته شده بود، این تیم در آخرین ثانیه های مسابقه از پارو اف سی گل خورد و نتوانست به مرحله گروهی صعود کند. سرنوشت ابومسلم به مانند اتک انرژی و شاهین آسمایی است که از این قبل، نتوانستند از مرحله پلی آف بگذارند هر چند شاهین آسمایی دو مسابقه داشت و اتک و ابومسلم هر کدام یک مسابقه. اما چرا ابومسلم نتوانست صعود کند؟
اول. تیم ابومسلم به معنی واقعی کلمه یک باشگاه نیست. این تیم بعد از ختم مسابقات لیگ قهرمانان افغانستان متلاشی شد و بازیکنان به محل اقامت خود رفتند. این تیم هیچ گونه مسابقه نداشت و به شکل فزیکی وجود نداشت. تنها چند هفته قبل از انجام مسابقه پلی آف با پارو اف سی، مالک این تیم مربی آرژانتینی را فرخواندند و دست به دعوت از یک تعداد بازیکنان اسبق و یک تعداد بازیکنان جدید زدند.
دوم. تیم ابومسلم آماده گی را خیلی دیر شروع کرد. آنها امید داشتند که دو هفته تمرین در یکی از کشورهای هند،سریلانکا، تایلند یا کویت بتواند این تیم را آماده کند و مسابقات دوستانه با حریفان محلی نیز برگزار شود، اما این امر محقق نشد و به دلیل عدم صدور ویزا، ابومسلم تنها یک هفته قبل از شروع مسابقه به بوتان رفت و یک تعداد بازیکنان برای اولین بار با هم تیمی ها و مربی در بوتان آشنا شدند.
سوم. ابومسلم روی یک تعداد بازیکنان حساب باز کرده بود، بدون اینکه روی یک استراتژی تیمی کار کند. به همین دلیل، در جریان مسابقه با پارو، بازیکنان خلق موقعیت می نمودند، اما نمی توانستند فرصت ها را به گل تبدیل کنند. در جریان مسابقه، ابومسلم از حریف خود دست بالا داشت، اما تجربه و انسجام که در نتیجه بازی با هم برای حریف کسب شده بود، این تیم را موفق ساخت تا از ابومسلم گل نخورد و در یکی از معدود فرصت های بدست آمده خود استفاده و گل بزند.
چهارم. عدم برگزاری مسابقات دوستانه که ارتباط مستقیم به انسجام تیمی دارد. مربیان. مالکین ابومسلم به نوعی می خواستند همه را متعجب کنند. شاید دلیل آنها این بود که بازی های دوستانه نقاط مثبت و منفی تیم شان را برای حریف برملا می کند و بهتر است تا تیم به شکل غیر علنی آماده شود. در نتیجه، بازیکنان نتوانست در موقعیت بازی و رقابت عملی قرار بگیرند. بازی ابومسلم بیشتر نمایشی بود تا عملی.
پنجم. ابومسلم به جای مدیریت درست تیم، روی مانور رسانه ای تمرکز کرد. حتی ثروت مند ترین تیم های جهان هم بدون مدیریت درست، موفقیتی کسب کرده نمی توانند. در مصاف های خارج از کشور، مدیریت حرف اول را می زند. مدیریت تیم است که زمینه اخذ ویزا را مساعد می کند، مسابقات دوستانه تنظیم می کند و زمینه آسایش تیم را مساعد می سازد. با توجه به تجربه اول ابومسلم، مدیریت این تیم به تناسب پولی که مالکین مصرف کردند، موفق نبود.
ششم. این را نیز نباید نادیده گرفت که متاسفانه سرنوشت یک تیم تنها با یک مسابقه و آن هم در خانه حریف تعیین شده است. این بدترین نوع مدیریت در کنفدراسیون فوتبال آسیاست. شاید گزینه بهتر این باشد که تیم ها در گروه های چهار تیمی تقسیم شوند تا هر تیم بعد از سه مسابقه در یک مکان واحد، بتواند برای رسیدن به مقام اول یا دوم گروه تلاش کند.
متاسفانه با این باخت، فوتبال افغانستان یک فرصت عالی دیگر را نیز از دست داد. تا سال آینده که معلوم نیست چه بشود، هیچ تیمی از افغانستان در مسابقات باشگاهی حضور ندارد. ابومسلم نیز بازیکنان خارجی خود را از دست می دهد و برای لیگ قهرمانان مجبور است با یک تعداد بازیکنان جدید قرارداد ببندد تا از عنوان قهرمانی خود در لیگ قهرمانان استفاده کند.
