آیا تیم کریکت افغانستان باید تحریم شود؟
این روزها تیم کریکت افغانستان تحت فشار زیادی قرار دارد. از یک طرف، سیاستمداران سایر کشورها از بورودهای کریکت که قرار است تیم های ملی شان با تیم افغانستان روبرو شوند خواسته اند که بازی با افغانستان را تحریم کنند، و از طرفی تعداد زیادی از فعالین حقوق بشر و حقوق زنان افغانستان هم همین خواسته را تکرار می کنند. دلیل این خواسته این است که طالبان ورزش بانوان را ممنوع کرده اند و بازیکنان و مدیریت تیم کریکت رابطه خاص با مقامات طالبان که متهم به نقض گسترده و سیستماتیک حقوق بشر هستند، دارند. بازیکنان کریکت در چندین نوبت با مقامات طالبان و به خصوص رهبری شبکه حقانی دیدار داشته اند و نحوه برخورد آنها با مقامات طالبان بسیار دوستانه بوده است که همین علت هم باعث عکس العمل شدید فعالین حقوق بشر گردیده است.
در جانب مقابل، فعالین عمدتا پشتون از تیم کریکت حمایت کرده اند و خواسته اند که ورزش سیاسی نشود و یک تعداد هم چنین عنوان کرده اند که مخالفت با تیم کریکت جنبه قومی دارد. فعالین حامی تیم کریکت هم چنین به دیدار تیم های فوتبال و سایر ورزش ها با مقامات طالبان اشاره کرده اند و این سوال را مطرح کرده اند که چرا این گونه حساسیت در مقابل سایر تیم های ورزشی وجود ندارد.
در حقیقت، موضوع ورزش و سیاست بسیار پیچیده است. دولت ها به شکل طبیعی باید حامی ورزش باشند و اما حق دخالت در ورزش را ندارند. اما در عمل دیده می شود که ورزش مورد سوء استفاده دولت ها قرار می گیرد و دولت ها از ورزشکاران به خاطر اهداف سیاسی و تبلیغاتی خود استفاده می کنند. اما در مورد طالبان موضوع اندکی متفاوت است. طالبان یک دولت مشروع نیستند. آنها به شکل سیستماتیک حقوق زنان و حقوق بشر را نقض می کنند و از این نقطه نظر یک رکورد جهانی را قائم کرده اند. از این نظر، حمایت آنها از تیم کریکت و سایر تیم ها منحیث یک عمل عادی پنداشته نمی شود. از طرفی، تقریبا همه بازیکنان ملی پوش کریکت پشتون هستند و طالبان نیز از قوم پشتون نمایندگی می کنند. با اینکه در صفوف رهبری و سربازان طالبان از اقوام غیر پشتون هم حضور دارند، اما حضور آنها سمبولیک بوده و هیچ گاه در رده تصمیم گیری قرار نداشته اند. به همین دلیل، نزدیکی تیم کریکت با مقامات طالبان جنبه قومی هم پیدا می نماید. این را نیز باید به یاد داشته باشیم که رابطه تیم های سایر ورزش ها با طالبان عمیق نیست و در اکثر موارد ورزشکاران از سوی مقامات فدراسیون که تمایل به چاپلوسی و خوش خدمتی دارند به نزد مقامات طالبان برده می شوند. به عنوان مثال، بعد از قهرمانی تیم ۱۷ سال فوتبال در مرکز آسیا، مقامات فدراسیون اعضای تیم ۱۷ سال را به حضور مقامات طالبان بردند. از طرف دیگر، انتقادات علیه انس حقانی و رابطه او با تیم کریکت باعث شد تا وی از تیم ۱۷ سال فوتبال هم دعوت نماید تا با او در خانه اش یا محل کارش دیدار نمایند تا طوری وانمود گردد که رابط انس حقانی تنها با تیم کریکت نه، بلکه با سایر ورزش کاران هم وجود دارد.
اما آیا تیم کریکت باید تحریم گردد؟ اگر تیم کریکت تحریم گردد، آیا عین روش در مقابل سایر تیم های ورزشی هم باید اتخاذ گردد؟
ورزش یکی از تنها موارد دلخوشی برای مردم افغانستان است. هر ورزش طرفدار خود را دارد. اینکه گفته می شود سیاست باید از ورزش جدا شود، سخن درستی است. با توجه به شرایط ایجاد شده، ورزشکاران همه رشته های ورزشی باید با مقامات طالبان فاصله بگیرند. ورزشکاران و مقامات فدارسیون ها نباید به دیدار مقامات طالبان بروند و با طالبان خوش و نوش بکنند. اگر ورزش کاران تنها برای مردم ورزش کنند و با دیدار با مقامات طالبان سیاست را در ورزش دخیل نکنند، حمایت مردم از ورزش ادامه پیدا می نماید و برای حضور تیم های افغانستان در میادین بین المللی نیز مشکل ایجاد نمی شود. این شاید حداقل ترین خواست از تیم های ورزشی باشد. در بسا موارد، تیم های ورزشی در امر مبارزه با تبعیض و نقض حقوق بشر به شکل فعالانه شرکت می کنند و حضور و اقدامات آنها بسیار موثر است. در قضیه افغانستان این استدلال صورت می گیرد که طالبان صدای هر منتقدی را خاموش می کنند و تحمل هیچ گونه اعتراض را نداشته و برخورد آنها منجر به حذف فزیکی، شکنجه و بدنام سازی شخص می گردد. از همین روی، توقع حداقل باید به همین نکته باشد که تیم های ورزشی خود را از مقامات طالبان دور نگه دارند. اگر ورزشکاران و تیم های ورزشی به تعامل خود با طالبان ادامه دهند، نباید توقع داشت که علیه آنها انتقاد وجود نداشته باشد و خواست تحریم تیم های ورزشی افغانستان ایجاد نگردد.
