سخنگوی فدراسیون فوتبال: بازیکنان آله دست بوده اند و از بیرون دستور می گرفتند

یک مشکل اساسی در روح و روان مردم افغانستان است که تا آن حل نشود، افغانستان روی خیر و صلاح را نخواهد دید. همان اصطلاح پشتو که می گوید (دا وطن نه جوریژی.) عدم مسئولیت پذیری مردم افغانستان است. ما به جای اینکه به مشکلات خود پی ببریم و اگر اشتباه و نقصی داریم، آن را قبول کنیم و در جهت رفع آن کار کنیم، عادت کرده ایم که خارجی ها و دست های بیرونی را مقصر جلوه دهیم و هرگز قبول نکنیم که خودمان مشکل داریم. این دقیقا چیزی بود که سخنگوی فدراسیون فوتبال به ارتباط اتهامات فساد توسط بازیکنان ملی علیه فدراسیون استفاده کرد.

مصطفی هاشمی که هفته هاست به ارتباط اختلافات در تیم ملی خاموش است، در مصاحبه ای با تلویزیون طلوع بدون اینکه به اتهامات فساد بپردازد یا در برابر این اتهامات حسابده باشد،‌ بازیکنان که این اتهامات را مطرح کرده اند را آله دست مقامات اسبق فدراسیون فوتبال که فعلا در خارج هستند، قلمداد کرد. خیلی از مقامات فدراسیون اکنون در خارج از کشور به سر می برند و خیلی از مقامات هم در شرف خروج از کشور هستند و درک اینکه چه کسانی به گفته هاشمی بازیکنان را تحریک کرده اند، سخت است. تنها دلیلی که آقای هاشمی برای این ادعای خود مطرح کرده است این است که بازیکنان که این اتهامات را مطرح کرده اند به خوبی فارسی صحبت کرده نمی توانند، پس چگونه این مطالب را به فارسی نوشته اند. آقای هاشمی به نظر می رسد از عصر تکنولوژی به دور است و در مورد وبسایت های ترجمه خبر ندارد. در ثانی، پیدا کردن کسی که دو پاراگراف را به فارسی تبدیل کند مشکل بزرگی نیست و در خانواده بازیکنان هم کسی پیدا می شود که متن را به فارسی تبدیل کند.

اما گپ کلان تر اینکه آقای هاشمی و از اعلان مصاحبه یوسف کارگر با تلویزیون آریانا هم استنباط می شود که او هم دست خارجی را در طرح اتهامات مطرح می کند، معلوم می شود که آنها بازیکنان که این اتهامات را مطرح کرده اند کم فکر و بدون شعور فکر می دانند که با اینکه ۲۰ تا ۳۰ سال سن دارند، به آسانی آله دست اعضای اسبق فدراسیون فوتبال قرار می گیرند. آیا این خود یک اهانت به بازیکنان نیست؟ یعنی بازیکنان بین خوب و بد تشخیص کرده نمی توانند؟

و اما از همه مهمتر اینکه بازیکنان سوال بسیار اساسی را مطرح کرده اند. فدراسیون فوتبال افغانستان از آغاز دوره جمهوریت تا کنون غرق در فساد بوده است که هم شامل فساد مالی و هم فساد اخلاقی می شود و هم اینکه این نهاد در سالهای اخیر مشروعیت خود را از دست داده است زیرا مقامات رهبری آن از طریق انتخابات روی کار نیامده اند. سخنگو و رهبری فدراسیون به جای اینکه با نشر گزارش مالی فدراسیون و وضاحت در موارد که به فساد متهم شده است بپردازد، کاسه و کوزه را می خواهد سر افرادی بشکناند که دیگر در فدراسیون نیستند. یا شاید رهبری فدراسیون ریگی در کفش دارد که می داند یک تعداد این مقامات اسبق از آن آگاهی دارند و به همین جهت، نوک حمله خود را علیه آنها دراز کرده است.

متاسفانه قبول نکردن مشکل خود و آن را به گردن دیگران انداختن به یک فرهنگ در افغانستان بدل شده است. اما ما باید در جهت تغییر این فرهنگ نابکار دست به عمل بشویم و آنهایی که از امتیازی که به آنها داده شده سوء‌ استفاده می کنند را مورد بازپرس قرار دهیم. مردم بازیکنان تیم ملی را دوست دارند و توقع نداشتند که بازیکنان به این شکل عمل کنند. شاید بهتر بود آنها در عین زمان که بازیکن تیم ملی هستند، خواستار اصلاحات در فدراسیون می شدند و صدای خود را با فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا شریک می نمودند. مردم هیچ گاه به مقامات فاسد فدراسیون هم سویی نداشته اند و مطمئنا از بازیکنان در مبارزه شان با فساد همراهی خواهند کرد.